April/mei 2006
Het Young Africa Skills Centre bestaat 5 jaar. De officiele opening vond plaats op 18 april 2001, de 21e verjaardag van Zimbabwe's Onafhankelijkheid. Het was een feestelijke gebeurtenis, met 21 jongeren die met vlaggen een prachtige openingsdans deden, de burgemeester van Chitungwiza, veel genodigden en een veelvoud nieuwsgierige buurtbewoners die met eigen ogen wilden zien wat er gebeurde tussen die versgemetselde muren. Voor mij persoonlijk was de eerste lesdag voor de eerste leerlingen het échte begin. De eerste groep bestond uit 25 leerlingen voor kleermaken en 15 leerlingen metselen. Inmiddels bezoeken 1500 jongeren per dag ons centrum, maar die eerste 40 blijven speciaal. Een flink aantal van hen komt zo nu en dan even vertellen hoe het met ze gaat en het is altijd heerlijk om ze weer te zien.
We hebben ons vijfjarig bestaan gevierd met een bruisend Sportfestival. Vijfhonderd jongeren uit het township streden een dag lang in voetbal, basketbal, volleybal, korfbal, tafeltennis, schaken, darten en poolen. Nog eens 2500 kwamen er kijken. Én luisteren, naar optredens van lokale muzikale grootheden. Honderd procent genieten, zo'n dag.
Hoewel ... terwijl er op de sportvelden flink gezweet werd voor de hoofdprijs (een beetje geld en een zonnebril voor het hele team), zat ik op kantoor te zwoegen op ons jaarverslag 2005. Dat blijft een klus, ook al word ik er steeds geroutineerder in. Ik behoor nu eenmaal tot de groep mensen, die het prettiger vindt geschreven te hebben dan te schrijven. En ook tot de mensen die een keiharde deadline nodig hebben om echt aan de slag te gaan. Die deadline was er wel: een dag later vloog ik naar Nederland, onder andere, om aan bestuur en donoren van Young Africa een presentatie te geven van ... jawel, datzelfde jaarverslag. Eenmaal gedaan is het wel weer een informatief visitekaartje voor YA.
Twee weken in Nederland vlogen voorbij, vnl. met fondsenwerven voor Mozambique. Wat er allemaal voor moois op stapel staat bewaar ik voor een volgend dagboek.Natuurlijk heb ik genoten van familie, vrienden en me weer helemaal aangepast aan het nederlandse leven: drukdrukdruk met de combinatie werk en privé, kapper, sjop-till-you-drop, boeken bestellen via internet op mijn Vodafone-laptop, sms'jes die gewoon aankomen, veel gezelligheid en prachtige gesprekken.
Weer geland op zimbabwaanse bodem, doe ik de eerste week helemaal Niets-met-een-hoofdletter en kom alleen mijn huis uit voor Koninginnedag op de Nederlandse Ambassade (haring, bitterballen en veel bekenden - voor de laatste keer in Harare bovendien) en mijn wekelijkse zaterdagsessie met de hostelmeiden (wil ik niet missen ¿ zie dagboek maart). Leven in uitersten is mij op het lijf geschreven !
