Juni 2006
Inpakken en wegwezen. Dat is wat ons nog rest in de laatste week in Zimbabwe. De afgelopen dagen hebben we een serie afscheidsfeestjes genoten. We hebben afscheid genomen van onze staf en leerlingen op beide Young Africa lokaties in Chitungwiza en in Epworth. Dat viel samen met het uitreiken van diploma's aan afgestudeerde leerlingen en was dus heerlijk licht en feestelijk. Afgelopen vrijdag, gedurende diezelfde festiviteit, hebben onze opvolgster Yvette en onze lokale collega's Tendayi en Enid het management van Young Africa Zimbabwe overgenomen.
De voorzitter van Stichting YA (Young Africa) in Nederland was speciaal ingevlogen om YA aan hen te overhandigen, gesymboliseerd door de zimbabwaanse en de YA-vlag. Raj en ik kregen vervolgens de mozambicaanse en opnieuw een YA-vlag. Wat een mazzel toch voor mij, dat de voorzitter van YA en mijn vader verenigd zijn in één persoon. Was ik bij deze gelegenheid gewoon samen met mijn vader. Leuk. De vice-directeur van het Ministerie van Youthy Development gaf een zeer complimenteuze speech over YA. Bedankpraatjes waren natuurlijk ook onderdeel van het afscheid. Ontroerend. Mag ik de allermooiste met jullie delen? Geschreven en voorgedragen door Sibongile, namens de leerlingen:
Life was shaky, as when the cold struck you
And they came to ease this cold
As when the sun gives you warmth
Life was braced in darkness, as at night
Yet they came to give this light They were heaven sent
This life was full of poverty amd mischief
Yet this life is now full of richness and dignity
This land was full of maize plants and play grounds
Yet this land is now full of life plants and study grounds
The dreams of an innocent child were just mere dreams, until
They were heaven sent
Let us rejoice with the rich, for the poor become rich
Rich with knowledge, rich with skills
Is this not empowerment?
Let those who grieve, grieve with shame for the gates are open
Open to bring privilege to thos who are not privileged
We thank the One who sent and the two who agreed to be sent
Yes, they were heaven sent
En toen was er ook nog het afscheid van de hostelmeiden. Touching. Het pijnlijkst aspect van vertrekken, wat mij betreft. Ze hadden enorm hun best gedaan met lekker eten, dansjes en gedichten. Persiflages van Raj en mij (tijdens mijn talkshows met hen) waren buitengewoon hilarisch. Zelf lagen ze in elk geval dubbel van het lachen.
Zondag een geslaagd feestje met onze vrienden gehad en dinsdagavond een etentje met bestuur. Ik had niet gedacht dat losrukken van 8 jaar Zimbabwe zo hectisch zou zijn.
Inmiddels hebben we een voorlopig huisje gevonden in Beira. Eenvoudig en midden in de wijk waar we het nieuwe Young Africa aan het bouwen zijn. In Manga (genoemd naar de vele mangobomen in het gebied) wisselen oude portugese huizen, hutten en sloppenwoningen elkaar af. Goed voor de integratie, zeg maar. Dankzij Vodafone hopen we niet langer dan 5 maanden op dit plekje te wonen. We mogen nl. een deel van de onkostenvergoeding van de Vodafone World of Difference-prijs gebruiken om een eigen huisje te bouwen op het Young Africa terrein in Beira.
Het Young Africa Centro de Formação bestáát nu. Een bord aan de kant van de weg, een muur om het terrein, de markeringen voor ons huis en de fondsen voor andere gebouwen onderweg. We zijn zelfs al gespot door de ambassadeur van Mozambique in Zimbabwe. Dan besta je echt.
We popelen om in Mozambique te kunnen bijdragen aan empowerment van kansarme jongeren zoals we dat in Zimbabwe hebben kunnen doen.
Afscheid van het ' oude' leven. Huis, haard en hart zijn klaar voor het ongewisse en nieuwe leven. Tijd voor de sprong. Inpakken en wegwezen.
