Januari 2006
We zijn 2006 goed begonnen! De kinderen hebben ons tijdens de 3 weken vakantie erg gemist. Honderden kinderen kwamen de afgelopen weken naar onze lokalen. De eerste twee uren beginnen we met onderwijs, zodat ze straks goed voorbereid weer aan de school beginnen. Daarna doen we spelletjes en creatieve oefeningen. We hebben een wiskundelerares aangenomen. Zij werkt full time omdat de achterstand enorm is bij de kinderen en jongeren. De twee lagere school leraren draaien tropenuren, soms staan ze voor een groep van wel 50 kinderen.
De sociaal werkers doen op dit moment even niets aan familietherapie, omdat we constant nodig zijn bij onze onderwijsactiviteiten. De verplegers hebben een jaarplan gemaakt en zijn deze week bezig met het verdelen van de activiteiten voor dit jaar. We hebben enkele jongeren al zo gemotiveerd dat ze na de vakantie weer starten met school. Veel jongeren wonen alleen en redden het financieel niet. Onze overtuiging is dat je nooit zo maar iets moet geven/betalen. Daarom zoeken we naar manieren om hen kansen te geven (ook financieel), maar zij moeten daar iets voor terug doen. Voor enkele jongeren is de oplossing dat zij Mama Alice komen helpen bij de activiteiten. Ze verdienen en kunnen daarmee hun school betalen. Natuurlijk is het ook goed voor hen zelfvertrouwen dat ze mee mogen helpen en ze krijgen goede voorbeelden omdat ze het team aan de slag zien. Veel vliegen in een klap dus.
Ik ben begonnen met het voorbereiden van de cursussen en vakopleidingen. We willen starten met enkele borduur- en breiwerkjes voor de meiden in Keiko Sofia. Het is de bedoeling dat we deze dan in Nederland en Peru gaan verkopen, zodat we minder afhankelijk worden van donaties. Deze weken heb ik veel afspraken met gemeentebesturen, wijkraden en andere NGO's. Wij zouden graag zien dat de samenwerking tussen de verschillende instituten verbetert, maar vaak zijn mensen bang dat je in hun vijver komt vissen. Honderden kinderen hebben hulp nodig en tóch is er concurrentie.
Ik heb het in andere landen gezien, maar het blijft me verbazen. Bijna dagelijks wordt me om hulp gesmeekt. Gisteren waren we op de verjaardag van het nichtje van een van de meiden van de straat waar ik veel mee omga. Haar broer vroeg of ik alsjeblieft iets wilde doen voor zijn dochtertje van 9. Een jaar geleden is ze zo ernstig misbruikt door de 17-jarige halfbroer van de papa, dat ze bewusteloos was. Haar kleinere zusje en broertje hebben dit meegemaakt. Sinds deze gebeurtenis gaat het heel slecht met hen alle drie op school en de ouders hebben geen idee wat ze moeten doen. Vergelijkbare schrijnende verhalen horen we dagelijk. Natuurlijk gaan we zoeken naar de beste manier om haar te helpen, maar soms voel ik me erg machteloos.
Mijn wens voor 2006? Nog meer Ayacuchaanse kinderen een veilig en gelukkig gevoel geven!
