Juni 2006
Op 2 juni was ik weer klaar om met veel energie aan de slag te gaan in Ayacucho en kwam ik aan in mijn mooie gele huisje. Mijn collega Angela heeft de afgelopen maand op het huis gepast. Als ze de deur opent, kom ik er niet aan toe haar te omhelzen. Freggle, mijn ondeugende hond, blijft maar springen en happen. Ze weet van blijheid niet wat te doen. Ik voel me direct weer thuis. Vijf minuten later ben ik weer aan het werk. In Ayacucho is alles redelijk goed gegaan tijdens mijn verblijf in Nederland. Maar als ik deze eerste week individuele gesprekken met de teamleden voer, merk ik dat er veel behoefte is aan correctie, ondersteuning en bevestiging. Geen probleem, ik ben er nog enkele jaren, dus het doorgeven van verantwoordelijkheid doen we gewoon rustig aan.
Raquel ziet mij als eerste. Ze vliegt op me af en ondanks dat ze al 14 is, klemt ze haar benen om mijn middel. "Je bent er weeeeeeeer!" Ik denk dat mijn gelukzalige grijns om haar weer te zien, haar ook gelukkig maakt. Het nieuws wordt snel verspreid en de eerste twee dagen staan in het teken van knuffelen, nieuwtjes uitwisselen en gewoon blij zijn om elkaar weer te zien. Het voelt al snel alsof ik de afgelopen maand niet weg geweest ben. Ik voel me ontzettend goed en heb energie voor tien. Omdat ik voor mijn laatste reis naar Nederland vaak ziek was, heb ik besloten hier iets gezonder te leven. Ik ga meerdere keren per week om half 7 sporten en heb de cola light afgezworen. Ik heb geen buikpijn meer en concludeer dat het ongezonde leven waarschijnlijk tóch de oorzaak was.
In Keiko Sofia hebben we nu een jaar gewerkt, sinds kort een 10-jaren contract gesloten en eindelijk zijn de wijkraad en Mama Alice het erover eens welke veranderingen zullen gaan plaatsvinden. Er zal een dak op het huis komen, we zullen de grote ruimte indelen en de meiden van de vakopleiding krijgen een mooi lokaal. Alle muren worden geverfd, over de kleuren wordt nog heftig gediscussieerd binnen ons team. Ook kunnen we eindelijk die vieze wc weghalen en mooie tegels uitzoeken voor de douches.
We zijn afgelopen week in de wijk 11 de Junio begonnen. In deze wijk wonen veel jongeren die op de markt 'Nery Garcia' werken. De wijkraad heeft er twee kleine lokalen die nog niet af zijn. Wij hebben materialen gekocht en zij hebben cement gestort voor de vloeren, deuren geplaatst en ramen ingezet tegen het stof. Hier zullen we drie maanden lang proef draaien. Het begin is in elk geval een overweldigend succes. Gisteren kwamen meer dan 150 kinderen. Er waren vier leraren en ze kwamen na afloop uitgeput naar kantoor. Ik hoor nu bijna elke dag: "Alsjeblieft Fredy, er MOETEN meer leraren komen" We zijn op zoek naar vrijwilligers, maar het is belangrijk dat we niet te snel verder groeien, dus het wordt - tot nu toe - geen structurele oplossing. Er is bovendien een risico dat er nóg meer kinderen komen als we meer leraren hebben. Het is eigenlijk voor ons hele team erg moeilijk om kinderen af te wijzen, ik inclusief. Maar om de kwaliteit te garanderen, moeten we dit punt goed in de gaten houden.
In Quicapata is het allemaal rustig doorgegaan. Er komen nu elke middag tussen de 20 en 60 kinderen. Tien procent van de kinderen komt uit La Paz, de wijk waar we enkele maanden geleden zijn vertrokken. We hebben de afgelopen week training gekregen van Arnoud, de directeur van de Mobiele School in Belgie. Ik heb hem jaren geleden in Ayacucho leren kennen en nu wij zelf ook met de Mobiele School werken, gaf hij het hele team training in counseling skills, creativiteit, eigenwaarde en evaluatie. We hebben veel geleerd en ik merk aan ons team de drang om nieuwe dingen te leren. Helaas maken we hier nog té weinig tijd voor vrij. Op dit moment zijn we druk bezig met het voorbereiden van de tweede vakopleiding: timmerman. Daar kan ik volgende keer ongetwijfeld meer over vertellen.
