Mei 2006
Ik was in mei drie weken in Nederland. Soms heb ik een gevoel van onmacht. Ik weet niet meer hoe de kinderen van al mijn nichten en neven heten. Ik weet niet meer wanneer mijn zus een tentamen heeft. Ik was er niet bij toen de prachtige steen op mijn moeders graf geplaatst werd. Er worden namen genoemd die ik niet herken. Ik geef presentatie na presentatie en heb geen tijd om met goede vrienden af te spreken. Het nieuwe winkeltje van mijn nicht Roos is blijkbaar prachtig, maar het lukt me niet om het te gaan bekijken.
Iemand merkte op: "Jij probeert op twee plaatsen te leven". Dat is waar, en het blijkt onmogelijk te zijn. En terwijl ik de frustratie voel dat ik niet meer alles van iedereen weet, voel ik ook voor het eerst heimwee naar Ayacucho. Ik probeer elke dag contact te hebben met het team. Op afstand kleine problemen oplossen is bijna onmogelijk, maar ik kan wel adviseren en geruststellen.
Gelukkig is er in Nederland veel belangstelling voor Mama Alice. Ik word uitgenodigd voor interviews, geef presentaties aan service-clubs en promoot onze activiteiten op alle mogelijke manieren. Er blijft weinig tijd over. Maar al dat enthousiasme geeft ongelofelijk veel energie en de verantwoordelijkheid die ik voel om dit project te laten slagen, wordt alsmaar groter. Het enthousiasme maakt ook dat ik wat rustiger kan ademen nu. Door het winnen van de Vodafone Award hoeven we ons geen zorgen te maken over mijn salaris of de onkosten. Dat is erg prettig leven en zéker ook fijn omdat ik nu mijn huisje (eenvoudig) heb kunnen inrichten.
Er zijn onverwachte verrassingen. Mensen willen geen cadeautjes voor hun verjaardag, maar een donatie voor onze stichting. Na een presentatie aan een service-club die ons al geweldig heeft gesteund, neemt een toehoorder ons bestuurslid Roger apart. Hij zegt: "Ik ben zo onder de indruk, ik maak morgen 5000 euro over." De leerlingen van de ODA-school in Maastricht en het Porta Mosana college in Gronsveld steunen ons door sponsorlopen te organiseren.
Noorbeek is mijn geboortedorp. Tijdens de zondagsdienst mocht ik spreken over Mama Alice. Daarna zeiden de meeste mensen dat ze ontroerd en onder de indruk waren. Als je vanuit je hart spreekt, reageert bijna iedereen positief! Ik hoor van veel stichtingen dat het moeilijk is om donateurs te vinden. Okay, wij moeten ook hard werken om mensen te informeren over ons werk, maar ik ben erg verrast dat de mensen helemaal niet goede-doelen moe zijn. Ons enthousiasme, de transparantheid en onze daadkracht spreekt velen aan. De zovele andere mooie verrassingen zijn op onze website te lezen!
