November/december 2005
Het is moeilijk om een dagboek te schrijven over de afgelopen tijd. Mijn beste vriendin in Ayacucho, Tinne, is vorige week overleden bij een auto-ongeluk. Zij werkte op het platteland van Ayacucho en in haar vrije tijd was ze altijd bezig met de straatkinderen van de stad. Zij kwam vaak naar Mama Alice activiteiten en omdat zij ook alleen woonde, brachten we vele avonden samen door. Veel verdriet bij ons allen!
De lezer zal begrijpen dat dit verslag sober blijft. De rest van de tekst is vooral ontleend aan mijn persoonlijk dagboek op de website van Mama Alice; mijn excuses hiervoor.
In Ayacucho doet Mama Alice het erg goed. Er komen veel kinderen naar onze lokalen en ook ouders weten steeds vaker de weg te vinden naar onze lokalen of ons kantoor. Op dit moment zijn we in volle voorbereiding voor de kerst. Samen met twee Ayacuchanen uit mijn team ben ik voor zo'n 400 kinderen kerstcadeautjes gaan kopen. Met dozen vol poppen, spellen en frutseltjes die in Lima weinig kosten, kwamen we twee dagen later aan in Ayacucho. Heerlijk om de cadeautjes in te pakken en de gezichtjes al voor te stellen van 'onze' rakkers. Intussen gaan de onderwijsactiviteiten door en werken de verpleegster en de drie sociaal werksters harder dan ooit.
De intensieve en heerlijke dagen van de kick-off van Vodafone liggen voor mijn gevoel weer ver achter me. De drie andere winnaressen en ik kregen zelfs een mediatraining in Rijckholt. Een interview bij Dolf Jansen vond ik erg spannend. Ik zat giechelend op de bank te wachten totdat wij aan de beurt waren en deed soms Dolf na die ik in 'het echt' erg grappig vind. Later hoorden we van de assistente dat we op de webcam op hun site constant te zien waren. Ik had de twee weken in Nederland het gevoel dat ik geleefd werd. Afspraak na afspraak en allemaal even geweldig, dus ik wilde graag al mijn energie steken in alles wat ik deed.
Bekaf, maar supervoldaan ging ik na twee weken Nederland weer terug naar Ayacucho, mijn thuis. Daar wachtten vervelende gebeurtenissen. Een van onze werknemers bleek zonder toestemming tien dagen vrij genomen te hebben in mijn afwezigheid om een ander baantje te nemen. Omdat er eerder problemen met hem waren, besloot ik hem per direct te ontslaan. Aanvankelijk reageerde hij rustig, maar al gauw merkten wij hoe hij zijn woede afreageerde. Teamleden ontvingen anonieme mailtjes waarin we bedreigd werden in de meest afschuwelijke bewoordingen. Na een tijdje nam ik contact op met onze advocate en werd begonnen met het aanvragen van 'garantias'. Dit betekent dat als iets gebeurt met de personen die garantias hebben aangevraagd, hij direct als schuldige wordt gezien. Hij zal in dat geval moeten bewijzen dat hij onschuldig is. Sindsdien is de rust bij het team weer wat teruggekeerd.
Al het succes in Nederland, zó veel mensen die meeleven, energie geven of ons financieel steunen, de grote getale kinderen die naar onze activiteiten komen, het heerlijke klimaat in Ayacucho, Mama Alice teams in Peru én in Nederland die zich met alle energie en liefde inzet voor de straatkinderen: de naam Mama Alice doet onze echte mama eer aan!
