Oktober/november 2005
Onrustige periode achter de rug. Opeens krijg je te horen dat je een jaar lang je hart mag volgen zonder dat je je zorgen hoeft te maken over geld. Je salaris hangt nu af van het realiseren van je persoonlijke doelen.
Wederom besef ik hoeveel geluk ik heb, wat een luxe om een jaar lang mijn passie te mogen volgen en daarvoor gesponsord te worden. Tijd om er helemaal voor te gaan, geen twijfels en aarzelingen meer, maar gemotiveerd en vastberaden ga ik voor een stukje betere wereld zorgen.
Ik ga komend jaar besteden aan "ontwikkelingswerk" en ditmaal letterlijk ontwikkelingswerk: ik wil dat de volgende generatie zich breder en veelzijdiger ontwikkelt. Dat de kinderen in arme landen door het "Kids XL" project het ook materieel beter krijgen is mooi meegenomen. De essentie van mijn project blijft: "Het bouwen van bruggen tussen verschillende culturen en tradities". Dit zal leiden tot meer begrip, respect en vriendschap. Eigenlijk heb ik maar een doel: De basisschoolleerlingen van deze wereld door een goede scholing en door contact met elkaar een basis te laten leggen voor vrede.
Ik heb al scholen in Afghanistan en Zuid Afrika bezocht. De reacties van de kinderen en docenten op het KidsXL project waren nog mooier dan ik had durven dromen. De vragen van de kinderen waren hartverscheurend, maar tegelijkertijd essentieel. Vusie, een Afrikaans jongetje vraagt mij of de kinderen in Nederland ook iedere dag zo bang zijn hun ouders aan aids te verliezen? Sahar een Afghaans meisje vraagt me of de Nederlandse meisjes ook zo hard geslagen worden als ze alleen op straat lopen? Ik weet dat ik een bewogen jaar voor me heb.
Ik weet dat ik vaak de tranen niet in bedwang zal kunnen houden, maar ik weet dat dankzij dit project vele levens ten goede zullen veranderen.
Afghanistan
Week voor de parlementsverkiezingen in Afghanistan. De hele stad hangt vol met posters van de parlementskandidaten. Een gedenkwaardig moment, na 25 jaar mag de Afghaanse bevolking nu zijn eigen vertegenwoordigers kiezen. Teken van ontwikkeling, vooruitgang en hoop op een betere toekomst.....
Ik sta in de klas tegenover 45 meisjes die me verbaasd doch enthousiast aanstaren als ik ze over het scholen voor scholen project vertel. Een partnerschool in Nederland lijkt ze spannend aangezien ze niet eens weten waar Nederland ligt en hoe de mensen hier leven. Hun wereldje bestaat uit hun eigen stoffige verwoeste stad, hun geschiedenis reikt niet verder dan de taliban regime en de bloederige oorlog met Rusland.
Wat zullen zij hun Nederlandse leeftijdsgenootjes veel willen vertellen, maar vooral veel willen vragen. Shiringol een klein meisje van 8 zittend op de grond in de voorste rij met haar schriftje op haar knieën vraagt mij of ik haar tekening kan meenemen voor haar Nederlandse vriendin. Verdiept in haar tekening, een man met een grote kalashnikov in zijn handen denk ik aan de verandering die ons project voor haar zal meebrengen, haar horizon die zal zich verbreden en haar wereld die zoveel groter en mooier zal worden. En wat zal zij haar vriendin in Nederland veel leren over de Afghaanse cultuur en geschiedenis.
Ik kijk om me heen en maak een lijst van de benodigde materiele hulp die het scholenpartnerschap ook met zich mee moet brengen. Schoolbanken, glas in de raamkozijnen en kachels voor de koude winters.
In Nederland aangekomen zijn de kinderen van de Robert Kennedy school in de Kwakel dolenthousiast over de Afghaanse burka en sluiers. We praten over de schoolachterstand van de meisjes veroorzaakt door de strenge taliban regime, maar ook de woestijnschorpioenen komen dankzij de kwakels nieuwsgierige jongens uitgebreid aan bod. Bij het afscheid nemen krijg ik van Wouter een tekening voor de Afghaanse kinderen mee: " Twee lachende jongens die aan het tennissen zijn".
Lopend met Wouters tekening in mijn handen vraag ik me af wat voor tekening Shiringol mij over een half jaar zal meegeven.
