Gek dat je naar een lange tijd weer uit Nederland te zijn geweest, het bij thuiskomst altijd lijkt alsof je nooit weg bent geweest,
en thuis nog gewoon thuis voelt. Fijn ook.
Voordat het WOD-jaar begon had ik al in mijn hoofd om na zes maanden in Honduras een bezoek te brengen aan Nederland, om even
vakantie te nemen.
Nu de eerste zes maanden zo voorspoedig zijn verlopen en ik mijn uiteindelijke doel, de kliniek laten draaien, al behaald had, heeft mijn bezoek aan Nederland een andere invulling gekregen.
Natuurlijk heb ik nog steeds genoten van familie en vrienden, terrasjes, fietsen door de stad (s'nachts in m'n uppie!!!) etc etc.
Maar doordat ik wist dat tijdens mijn verblijf in Nederland het project door zou gaan kon ik de tijd nemen om te praten met instanties over de duurzaamheid van het project op lange termijn.
Toen ik na een maand weer terug wilde naar Honduras besloot de Hondureze president Zelaya de grondwet te willen veranderen
en stak de "oppositie" hier een stokje voor door de president af te zetten.
Na veel overleggen met Dr Carlos, coördinator van het project, besloot ik mijn terugkeer nog maar even uit te stellen.
Ik hoefde mij in Nederland niet te vervelen, er was genoeg te doen binnen stichting Circle of Life.
De wetenschap dat het team in El Eden hun werkzaamheden door zouden zetten, ondanks alle onrust was voor mij een hele geruststelling.
Inmiddels ben ik alweer 6 weken hier en mocht ik het project aan mijn zusje en haar vriend laten zien.
De mensen in El Eden hebben niet veel gemerkt van alle protesten en wegblokkades die plaatsvonden in de grote steden.
De politieke situatie heeft wel een grote weerslag op het project. Veel voorzieningen gerund door de overheid zijn gesloten, scholen en gezondheidscentra.
Hierdoor heeft de kliniek een nog belangrijker positie gekregen, en wordt deze door nog meer mensen bezocht.
Waren het voorheen de 4 dichtstbijzijnde dorpen, inmiddels zijn dit er al 16!!
De kliniek is in de hele regio beroemd om haar goede zorg. Daar zijn we natuurlijk hartstikke trots op, maar tegelijkertijd is het ook een beetje beangstigend want zo veel mensen betekent een nog grotere vraag om medicatie die wij niet hebben.
Toch blijven wij hulp geven waar we kunnen, roeien we met de riemen die we hebben en proberen we geen energie te verliezen in de teleurstellende regering, die alleen maar vecht voor hun eigen hachje.
Maar focussen we ons op ons grootste doel: Gezondheidszorg ook voor de allerarmsten betaalbaar en bereikbaar maken en houden!
