Vol energie startte ik net als de andere WOD-winnaars in november met mijn werk in Bolivia. Vol vertrouwen in alles. In de samenwerking met de verschillende stichtingen; maar ook in de mogelijkheden die er zijn om de situatie voor kinderen met brandwonden in Cochabamba sterk te verbeteren. Dat laatste was immers de missie waarvoor ik ging. Samen met vrouw en zoontje Moos op naar Bolivia. Ons leven op z'n kop om anderen hopelijk wat meer mogelijkheden te bieden.
Al snel bleek de situatie in Bolivia anders dan mij door de Engelse stichting was voorgesteld. De relatie met de Boliviaanse partnerstichting bleek verre van ideaal, de financiële middelen om mijn plannen uit te voeren ontbraken en de bereidheid om echt als stichting te functioneren heb ik nooit aangetroffen. Ondanks het feit dat veel van de afspraken en beloftes direct van tafel werden geveegd, besloot ik te knokken. Niet zozeer voor mijn positie, dat maakte me allemaal niet zoveel uit. Nee, het werd veel meer een gevecht om te kijken waar de mogelijkheden lagen om op het gebied van brandwondenzorg stappen voorwaarts te maken. Talloze uren stopte ik in plannen maken en aftastende gesprekken met verschillende Boliviaanse stichtingen. Verschillende preventie- en educatieprogramma's werkte ik volledig uit. Knokken voor de veranderingen. Hopen dat de Boliviaanse partners ook actief het voortouw zouden nemen.
Maar helaas. Na al deze maanden moet ik tot mijn spijt tot de conclusie komen dat deze 'investeringen' niet het gewenste resultaat hebben gehad. Te weinig kon ik vraaggestuurd werken. Te weinig echte wil zag ik bij mijn Boliviaanse partners. En totaal geen vertrouwen had ik meer in de Engelse partner voor wie ik naar Bolivia ging. Wat volgde waren talloze slapeloze nachten, afwegingen en discussies. Kon ik doorgaan? Zo ja op welke manier? Het antwoord luidde uiteindelijk 'nee'. Als gelukkige winnaar van WOD ging ik voor een missie; de positie voor de kinderen met brandwonden in Cochabamba verbeteren. Ik ging er hierbij van uit dat zowel de Engelse als de Boliviaanse partnerstichting actief de handschoen op zouden pakken. Mijn eerdere ervaringen in 2005 met de brandwondenafdeling in ziekenhuis Viedma gaven mij de hoop dat dit ook zou gebeuren. Een verkeerde inschatting naar nu blijkt.
Hoe moeilijk het nemen van de beslissing ook was. Hoe graag ik ook mijn leventje in Nederland opzegde om hier aan de slag te gaan. Het is voor mij niet langer vol te houden me voor de partners in te zetten. Ik kan en wil alleen maar met mensen werken die er ook vol voor gaan én die ik oprecht kan vertrouwen. Al met al betekent dit dat ik voortijdig het WOD-jaar beëindig en ik naar Nederland terugkeer met mijn gezin. Spijt? Welnee. Als je niet ergens voor gaat, weet je ook niet waar een schip strandt. Ik heb veel geleerd en verschillende stichtingen hier een stapje verder gebracht. Als ze willen, kunnen ze hopelijk ooit de handschoen oppakken die ik ze nu heb aangereikt. Ik heb niet de grote stappen kunnen zetten, die ik vooraf had ingeschat, maar toch. Misschien wel een illusie armer, maar zeker ook een ervaring en een prachtige dochter rijker keer ik samen met mijn gezin terug naar Nederland. Daar gaan we de boel opzetten en denken we vast terug aan de mooie momenten die Bolivia ons opnieuw geboden heeft.
Ik wil in ieder geval Vodafone en alle belangstellenden hartelijk danken voor de steun en de mogelijkheden de afgelopen tijd!
